คิดถึง

นับตั้งแต่งาน Thai Social Forum ปอนั่งคิดมาตลอดว่า “บันทึกนักข่าวภาคสนาม” บ้านหลังเล็กที่พี่แจงลงเสาไว้ให้ ปอกับน้องๆ จะช่วยกันต่อเติมอย่างไร

เจ็บใจตัวเอง ที่ได้แต่ “นั่งคิด” ไม่ยอมลงมือทำเสียที จนวันนี้ “อิศรา” ที่เรารักกำลังถูก “คนที่คุณก็รู้ว่าเป็นใคร” ทำให้เป็นประเด็นการเมืองเรื่องงี่เง่า เราเลยไม่อาจลงมือต่อเติมบ้านของเราได้ ในขณะที่ยังไม่รู้ว่าชะตากรรมของอิศราจะเป็นเช่นไร

นี่คือเรื่องหนึ่ง…ซึ่งจะว่าไปแล้ว มันเชื่อมร้อยกับอีกเรื่องหนึ่งซึ่งอยู่ในใจปอตลอดเวลา…

เมื่อคืนนี้ น้องกี้ ซากีห์นะโทรมาเล่าให้ฟังว่า บ้านน้องกี้ที่นราฯ ถูกระเบิด โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บอะไร…ถึงกระนั้นก็ตามเถอะ เฮ้อ…

คิดถึงปัตตานีที่สุด คิดถึงยะลา คิดถึงนราธิวาส สัญญาไว้กับใครหลายคนว่าจะกลับไป ก็ไม่มีโอกาสเสียที จนวันนี้ เรื่องของชาวบ้านตากใบได้รับการคลี่คลายในระดับหนึ่งแล้ว (ย้ำ..ในระดับหนึ่ง หมายถึง ยังมีสิ่งที่ต้องทำกันอีกมาก)…คุณพ่อของน้องซูบายนะลาจากโลกไปเฝ้าอัลเลาะห์…บังสุเดนที่ชงชาชัฏได้ “หวาน” ที่สุดมีลูกสาวตัวน้อยไว้คอยอุ้ม…ก๊ะนีตามหาศพลูกชายที่หายไปเจอ…จนถึงวันนี้ ศูนย์อิศรา ปัตตานีกำลังจะถูกปิด ปอก็ยังคงนั่งเมาสาโทอยู่คนเดียวตรงนี้…ที่ซึ่งปออ้อยอิ่งมา 4 เดือนแล้ว

4 เดือนแล้วสินะ…คำสัญญาที่เราเคยให้ไว้ต่อกันก่อนจากลา มันยังมีความหมายอยู่ไหมหนอ?

รักและคิดถึงอิศรา ปัตตานี และดินแดนที่ความรักไม่เคยจางหายไปแม้ในภาวะสงคราม…อย่างที่สุด


ป.ล.รูปต้นไม้ใหญ่หน้าศูนย์อิศรานี้ ปอตั้งใจจะส่งเป็นโปสการ์ดถึงใครบางคนที่ปัตตานี คืนนี้ปอจะใส่มันไว้ใต้หมอนก่อนนะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s