ขอบคุณที่เป็นห่วง

Ro เพื่อนชาวฝรั่งเศสส่งดอกไม้มาให้ เขาคงเห็นว่าปอเศร้า…แต่ปอรับไว้ไม่ได้ เลยส่งกลับไป…เขาถามว่า ทำไมปอไม่เปิดใจให้ใครคนอื่นบ้าง
“someday you will understand” ปอตอบเขาไปแบบนางเอกนิยายไทย
“well, I understand, and I hope you will understand what I’m trying to do someday…” เขานิ่งไป “please take the best care of yourself…”
ประโยคนี้ของเขา ทำให้ปอน้ำตาไหล

ไปเมาสาโทกับฉันทนาที่ moonshine bar กำลังเดินโซซัดโซเซไปสั่งสาโทขันใหม่ ก็เจอใครบางคนยืนอยู่ตรงเคาท์เตอร์ ยิ้มให้
“หนูปอ…” อ้ายแสงดาวคว้าตัวฉันไปกอด ทำปอร้องไห้อีกล่ะ
“ดอกไม้ของอ้าย อย่าทำตาเศร้า”
สงสัยอ้ายแสงดาวจะอ่าน “ใจ” ปอออก เฮ้อ…พยายามยิ้มหวานอยู่ตลอดเวลาแล้วนา
คราวที่แล้ว อ้ายวาดรูปให้ปอ (ซึ่งอ้ายวาดได้สวยกว่าตัวจริงมากๆ) คราวนี้เราไม่มีเวลา ทว่าก่อนจากกัน อ้ายมอบหนังสือรวมบทกวีของอ้ายให้ปอหนึ่งเล่ม
อ่านบทกวีของอ้ายแสงดาวใต้แสงเทียนในร้าน แล้วปอก็ร้องไห้อีกจนได้

คนที่เห็นปอร้องไห้บ่อยที่สุด หนีไม่พ้น บก.เปี๊ยก
พี่เปี๊ยกมองหน้าปอแล้วยิ้มๆ เหมือนอ่านความรู้สึกปอได้ ครั้นเห็นเราหยิบแว่นตามาใส่ ก็ถาม “ทำไมต้องซ่อนสายตา” แล้วพูดว่า “กินน้ำเยอะๆ น้ำออกจากตามาก เดี๋ยวร่างกายจะขาดน้ำ”
อยากจะบอกว่า ที่ปอร้องไห้น่ะ เพราะในหน้าหนังสือพิมพ์ทุกวันนี้ มันเต็มไปด้วยเรื่องเศร้าต่างหากล่ะ
พี่เปี๊ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมไม่พูดอะไรมากนะ อย่างที่เคยบอกคุณมาตลอด คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ และรักตัวเองให้มากกว่านี้”
เอาอีกล่ะ…น้ำตาปอหยดติ๋งๆ ลงบนโน๊ตบุค เฮ้อ ยัยปอนี่

จะว่าไปแล้ว ทั้ง Ro อ้ายแสงดาว และ บก.เปี๊ยก ก็ทำให้ปอมานั่งทบทวนถึงพฤติกรรมการใช้ชีวิตของตัวเองในช่วงสามสามเดือนที่ผ่านมานี้ แล้วปอก็พบว่า…

ปอนอนวันละ 4 ชั่วโมงโดยเฉลี่ย และกว่าครึ่งจะหลับคาเครื่องคอมพิวเตอร์
กินอาหารมื้อแรกตอนบ่าย ส่วนใหญ่จะเป็นขนมจานเล็กๆ ส่วนมื้อที่สอง ตอนค่ำ กินข้าวในกะลามังน้อย
ดื่มน้ำรวมแล้วไม่เกิน 3 แก้วต่อวัน บางวัน ดื่มเหล้ามากกว่าน้ำ
อ่านหนังสือจบสัปดาห์ละแค่เล่มเดียว จากที่เคยอ่านอย่างน้อย 3 เล่มต่อสัปดาห์
พูดกับคนรอบข้างน้อยลง โดยเฉพาะกับเพื่อนฝูง ครอบครัว
ดูหนังคนเดียวทุกครั้ง
ฟังแต่เพลงชวนหลับ
ไม่ไหว้พระ
ไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเด็กๆ ที่บ้านปากเกร็ดเช่นเมื่อก่อน
(เหมือนจะ) บ้างาน หาเงินเลี้ยงครอบครัว แท็กซี่ และเซเว่น อีเลฟเว่น
ทำตัวงี่เง่า เจ้าอารมณ์ ช่างประชด ขี้น้อยใจ และบ่อยครั้งไม่เก็บความรู้สึก
น้ำตาไหลเกือบทุกเช้าที่เห็นข่าวจากชายแดนใต้
ร้องไห้ทุกทีที่มีคนแสดงความห่วงใย
ถามตัวเองอยู่ทุกวันว่า ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ปอจะมีชีวิตอยู่ ปอจะทำอะไรให้ใคร…ตอบคำถามตัวเองได้…แต่ไม่เคยทำ
อ๋อ…มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ทำได้ นั่นคือ “บอกรัก” ไง

พรุ่งนี้ ปอจะตื่นมาในตอนเช้า กินข้าวฝีมือแม่ก่อนออกไปทำงาน และกลับบ้านมานอนบนหมอนนุ่มๆ
แล้วก็จะรัก “สิ่งอื่น” ให้มากขึ้น
ขอบคุณที่เป็นห่วง จริงๆ แล้วปอเป็นคนเข้มแข็งนะ : )

จาก เมรีขี้เมา : เอาแต่สุรา ไม่เอาชาตรี
ป.ล. “ถ้าใจแข็งก็คงไม่ต้องกินเหล้าจนตับแข็งร๊อก”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s