อีกหนึ่งวัน

มันเกือบจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในรอบ 12 เดือน…

ฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ส่องกระจก แล้วพบว่าผมที่เพิ่งถูกตัดไปยาวขึ้นแล้ว (สองสัปดาห์ที่แล้ว น้องช่างตัดผมยาวสลวย-สิ่งสวยงามอย่างเดียวบนร่างกายฉัน-ออกไปเยอะมากกก…’กัม’จริงๆ มัวแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือพิมพ์ เงยหน้ามาก็พบว่าผมที่ยาวจนเกือบถึงเอวถูกหั่นไป…ได้แต่ทำตาปริบๆ แล้วกลับมานอนร้องไห้ที่บ้าน) รอยแผลที่เกิดจากความเหม่อลอยจนเดินชนเสาไฟก็กำลังหายไป แม้ขอบตาจะยังเป็นน้องหมีแพนด้าน้อยๆ แต่เจ้ากระจกจ๋าบอกฉันว่า วันนี้ฉันดู “สวย” กว่าทุกวัน ไม่รู้ทำไม :D

ออกไปเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่สวนจตุจักรคนเดียว ได้เสื้อยืดกิ๊บเก๋มาหนึ่งตัว (ลายลูกตาปีศาจดูหลอนๆ+ก๊อบปี้ sur Realitic) บวกรองเท้าผ้าใบสีขาวเก่าซีดหนึ่งคู่ กรอบแว่นตาสีแดงราคา 100 บาท (แถมลุงคนขายใจดีซ่อมแว่นอันเก่าให้เราด้วยแน่ะ) รู้สึกมีความสุขมาก (ตามประสาสาวกลัทธิบริโภคนิยม) ก่อนจะชิลๆ ไปดูหนัง แล้วออกมานั่งอ่านหนังสือจบไปสองเล่มที่ร้านหนังสือ พอเย็นย่ำก็นั่งรถเมล์ปุเลงๆ ไปเดินเล่นแถวถนนข้าวสาร ตกค่ำก็ไปนั่งร่ำไรดื่มชามะนาวที่ร้านฮิปปี้กับเพื่อนสาวที่แสนดีอีกสองคน (อ้อ…ฉันแขวนแก้ว-เลิกเป็นยัยเมรีขี้เมาแล้วนะ)

อาจเพราะว่า ฉันได้หยุดทำงานหลังจากที่ไม่ได้พักในวันเสาร์-อาทิตย์มาหลายเดือนแล้ว (อ๊ะ อ๊ะ อย่าเข้าใจผิดว่าฉันถูกใช้แรงงานเยี่ยงทาส…ฉันมันไฮเปอร์ทำงานไม่ยอมเลิกเองตะหาก) และหลายสิ่งหลายในชีวิตเริ่มคลี่คลาย ทั้งเรื่องครอบครัว บ้าน การเงิน การงาน และ “หัวใจ” ที่กลับมาอยู่ในความควบคุมได้อีกครั้ง

ความรู้สึกดีๆ ที่ได้อยู่กับตัวเอง เดินคนเดียว ดูหนังคนเดียว คิดคนเดียว ยิ้มคนเดียว เหมือนที่เคยเป็น…มันทำให้ฉันบอกตัวเองว่า วันที่แสนธรรมดาวันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในรอบ 12 เดือนเลยทีเดียว

แล้วความรู้สึกที่เป็นสุขนั้นก็หายไปในทันทีที่ฉันกลับถึงบ้านแล้วเห็นข่าววินาศกรรมรับตรุษจีนใน 4 จังหวัดชายแดนใต้…

โทรหามิตรสหายในพื้นที่เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาปลอดภัยดี แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกหูถึง “เขา”…ความรู้สึกเหมือนมีระเบิดอยู่ในหน้าอกของฉันเป็นอย่างไร ฉันรู้ว่าในหัวใจเขานั้นยิ่งกว่า…พอเขาบอกว่าจะลงพื้นที่พรุ่งนี้ ฉันก็แทบจะคว้ากระเป๋าเหาะออกจากบ้านตามไปด้วยทันที (แต่ช้าก่อน! ยัยปอ…เธอมีงานใหญ่ในกรุงเทพฯ ที่ต้องทำในสัปดาห์นี้นะเว้ย)

เฮ้อ…ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยความรู้สึก hopeless และ helpless อีกแล้ว เราทำอะไรได้บ้างไหม นอกจาก wait and see อย่างที่พี่ๆ พยายามบอกให้ฉันใจเย็นลง

…แล้วมันก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s