am I writing a diary?

บอกตัวเองมาเกือบปีแล้วว่า “ฉันจะเขียนบันทึกให้มากขึ้น และจะฟูมฟายกับคนรอบๆ ข้างให้น้อยลง”…แต่ก็ไม่ได้ทำเสียที จนกระทั่งวันนี้แหล่ะ

เนื่องจากว่า เพิ่งหอบความคิดถึงเมืองไทยกลับมาจาก “เมืองหลวงของเขา” ถึงบ้านได้ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เกิดอยากจัดห้องใหม่ เลยบ้าพลัง นั่งรื้อของที่กองล้นห้อง (โดยเฉพาะหนังสือ ที่เกือบครึ่ง ยังไม่ได้ถูกอ่าน…อายจัง) ไปเจอสมุดบันทึกเก่าๆ ก็เลยได้เอนหลังลงอ่าน…

ฉันพบว่า ตัวหนังสือที่ถูกเขียนอย่างบรรจงด้วยดินสออันเริ่มจะเลือนลางในบันทึกเล่มแรกๆ เล่าเรื่องของเด็กวัยรุ่นที่มีความสุขกับทุกๆ เรื่องในชีวิต

ตัวหนังสือขยุกขยุย เขียนด้วยปากกา ในบันทึกเล่มต่อๆ มา เปลี่ยนเป็นคำถามต่อชีวิต ความรัก และบางตัวอักษรเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ในหน้ากระดาษ

ยังเปิดไปไม่ถึงบันทึกเล่มหลังๆ (ก่อนที่ฉันจะเลิกเขียนบันทึกลงสมุดและเปลี่ยนมาเขียนลงบล็อคแทน) แต่เดาได้ว่า คงเต็มไปด้วยถ้อยคำฟูมฟาย เรื่องเล่าเคล้าน้ำตา

แต่ไม่ว่าจะบันทึกเล่มไหนๆ ฉันรู้สึกได้ว่า ตัวเองเขียนด้วยความรู้สึก “อยากเขียน” ราวกับว่ากำลังสนทนากับเพื่อนที่ดีที่สุด

แล้วตั้งแต่ไหนกัน ที่ฉันรู้สึก “ขี้เกียจ” เขียนบันทึก และบางครั้ง รู้สึกว่าการเขียนบันทึกเป็นสิ่งที่ทำให้เสียพลังชีวิตเสียเหลือเกิน?

จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้บันทึกเรื่องราวดีๆ ในช่วงชีวิตที่มีความสุขเอาไว้ให้มากกว่านี้ แอบกลัวว่า ยามแก่เฒ่า หากเราได้มาอ่านบันทึกเหล่านี้ของตัวเอง จะคิดไปว่าชีวิตที่ผ่านมาทุกข์มากกว่าสุขไหมหนอ

เพื่อชดเชยช่วงเวลา 8 เดือนที่ผ่านมา ขอใช้ภาพนี้บันทึกเรื่องราวของฉันกับเขาคนนั้น ในเมืองที่น่ารักที่สุด แล้วกันนะ ^_^

I was very happy จ้ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s