บ่น

ชีวิตใน วอชิงตัน ดีซี ของเราจะน่าเบื่อมาก ถ้าไม่มีเืพื่อนๆ ชาว activist ชวนไปทำโน่นทำนี่

เมื่อวานนี้ เบญจมาศ ผู้แสนว่าง (แบบงานเขียนสุมหัว โดนทวงเช้าทวงเย็น) กับพรรคพวกก็ำไปช่วยกันจัดทัพขบวน protest เรียกร้องให้รัฐบาลทหารพม่าปล่อยตัว อองซาน ซูจี เนื่องจากกำลังจะครบกำหนดที่ทางการต้องหยุกกักขังตัวเธอแล้ว แต่่เธอกำลังจะถูกรัฐบาลเผด็จการใช้ศาลเตี้ยพิพากษาจำคุกอย่างไม่ยุติธรรมอีกครั้ง (ครั้งนี้คือ คุก จริงๆ ไม่ใช่การคุมบริเวณซึ่งจริงๆ แล้วก็เป็นคุกอีกแบบหนึ่ง)

เริ่มตั้งทัพกันที่หน้าสถานทูตพม่า แล้วเดินไปเย้วๆ อย่างสงบที่หน้าสถานทูตทหารพม่า ตบท้ายด้วยการไปยื่นหนังสือเปิดผนึกที่หน้าทำเนียบขาว

เพราะเป็นวันจันทร์ วันทำงาน คนจึงไม่มากไม่มาย ไม่ถึง 100 หากเป็นวันหยุด จะมีคนมากกว่านี้ (เราเชื่ออย่างนั้น) ชาวดีซีมีส่วนร่วมทางการเมืองและการม๊อบสูงอยู่แล้ว

ตั้งใจจะแบกกล้องถ่ายรูปและกล้องวีดีโอไป เพื่อเอาภาพกลับมาตัดต่องานส่งให้พี่โต้ง น้องจ๋า แห่งโต๊ะข่าวพลเมือง ทีวีไทย แต่หัวไหล่เ้จ้ากรรมดันจี๊ดๆ ขึ้นมา ก็เลยได้แต่แบกสังขารเบาๆ (44 กิโล…คุณชายบ่นทุกวัน) ฝ่าแดดแจ๋ไป

แต่ระหว่างที่พาขบวนเดินทางจากย่าน dupont circle ไปทำเนียบขาว เราก็พาลจะเป็นลมเสียงั้น ต้องหอบสังขารตัวเองตะกายตึกขึ้นมานอนหายใจระรวยๆ ในห้อง 619 แทน

ไม่ได้บอกคุณชายเดฟ เดี๋ยวเขาจะบ่นอีกว่า ผอมแห้งขนาดนี้แล้วยังริจะกินมังสวิรัต แบบนี้จะลงพื้นที่ไปทำงานชุมชนได้ยังไง ให้วิดพื้นแค่ 10 ทียังไม่ไหวเลย

นั้นสิ…ที่ผ่านมาเราทำได้ยังไงนะ ขึ้นเหนือ-ล่องใต้ ขึ้นเขา-ลงห้วย แบกทั้งกล้อง-ขา-คอม ตากแดดตากฝน สะบักสะบอม อดหลับอดนอน

ฉะนี้ เราคงจะต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้มาก เพราะอยากกลับไปทำงานในพื้นที่เต็มทีแล้ว

ป่านนี้ิ ซูจี และ “เพื่อนๆ” ของเรา พวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s