เพ้อเจ้อ

psDSC_2056-1

เจ้านกน้อยสองตัวนี้ ทำให้ฉันคิดถึงบ้าน…

ฉันคิดถึงงาน คิดถึงสามจังหวัดชายแดนใต้ คิดถึงการได้นั่งสุมหัวคิดงานยามค่ำคืนกับเพื่อนๆ พี่ๆ

ฉันคิดถึงสำเนียงถิ่นของผู้คนที่พบเจอตามรายทาง คิดถึงกลิ่นควันไฟจากครัวชาวบ้านยามฟ้าสาง

ฉันคิดถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำอบที่แม่ผสมน้ำให้อาบเวลากลับบ้านมาซอมบี้

ฉันคิดถึงเวลาที่ตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง มองออกไปตรงหน้าต่าง แล้วได้รับการทักทายจากประชากรนกที่มาทำรังบนต้นไม้ที่พ่อปลูก

อีกสองอาทิตย์ ฉันก็จะได้กลับบ้านแล้วล่ะ…

อีกแค่สองอาทิตย์เอง เดี๋ยวฉันก็จะได้นอนมองดูนกจู๋จี๋กันในสวนข้างห้องนอนแล้ว

แต่ว่า…อ่า…

เหลือเพียงสองอาทิตย์เองสิ ที่ฉันจะได้อยู่กับ “ที่รัก”

กลับไปบ้านคราวนี้ ฉันต้องคิดถึง “พ่อแสนดี” มากกว่าเก่าแน่ๆ -_-”

ป.ล. ยัยบ้า…เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย จริงๆ แล้วฉันควรจะตื่นเต้นกับงาน Open Video Conference ที่นิวยอร์คไม่ใช่เหรอ ฉันจะได้เจอเพื่อนๆ จาก Info Activism Camp ด้วยนะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s