คืนวันที่ 2 พฤษภา

หอบความกังวลเรื่องงานวิจัยไปนั่งคุยกับอเล็กซ์ เพื่อนชาวกะเหรี่ยงที่แวะมากรุงเทพเมื่อค่ำวาน

สิ่งที่เรากังวลมากที่สุดก็คือว่า งานวิจัยของเรานั้น นอกจากแทบไม่มีประโยชน์กับคนในพื้นที่ที่เราไปทำงานด้วยแล้ว สิ่งที่เราทำมันได้ไป exploit เขาด้วยไหม

เราพูดความกังวลออกไป เพื่อนก็นั่งฟังไปพลางยิ้มตาหยี ฟังจบก็ตบบ่าให้กำลังใจ แล้วถามเราว่า วินาทีที่เราเห็นภาพสองประธานาธิบดีเกาหลีจูงมือกันเดินข้ามเส้นแบ่งเขตแดนนั้น เราเห็นอะไรอีกไหม เราคิดอะไรบ้าง

เราตอบว่า เราคิดถึงเพื่อนๆ เกาหลีของเรา แล้วก็นึกถึงอิฐก้อนแรกๆ กับมือที่มองไม่เห็นอีกมากมาย (และชั้นก็แอบน้ำตาซึมด้วยว่ะแก)

อเล็กซ์บอกว่า งั้นเราก็เห็นสิ่งเดียวกันนะ (แถมน้ำตาซึมเหมือนกันว่ะ) ถ้าเช่นนั้น ก็ไม่ต้องกังวลให้มันมากไป เดี๋ยวจะทำงานไม่สนุก

กอดลากันตรงทางแยก แล้วเพื่อนก็ตบบ่าแรงๆ อีกครั้ง (แรงมาก กรูเกือบกระเด็นตกถนนเลยมรึ้ง) ทำเราน้ำตารื้นอีกล่ะ แต่ก็แค่รื้นนะ

มาหยดแหมะๆ ก็อิตอนเดินมาเจอหนุ่มน้อยนักเรียนมัธยมยืนเป่าแซกโซโฟนเพลงโปรดอยู่ริมถนน ตรงตีนบันไดรถไฟฟ้านี่ล่ะ

มนุษย์เมนนี่อิโมจริงนะ

Advertisements