คืนวันที่ 2 พฤษภา

หอบความกังวลเรื่องงานวิจัยไปนั่งคุยกับอเล็กซ์ เพื่อนชาวกะเหรี่ยงที่แวะมากรุงเทพเมื่อค่ำวาน

สิ่งที่เรากังวลมากที่สุดก็คือว่า งานวิจัยของเรานั้น นอกจากแทบไม่มีประโยชน์กับคนในพื้นที่ที่เราไปทำงานด้วยแล้ว สิ่งที่เราทำมันได้ไป exploit เขาด้วยไหม

เราพูดความกังวลออกไป เพื่อนก็นั่งฟังไปพลางยิ้มตาหยี ฟังจบก็ตบบ่าให้กำลังใจ แล้วถามเราว่า วินาทีที่เราเห็นภาพสองประธานาธิบดีเกาหลีจูงมือกันเดินข้ามเส้นแบ่งเขตแดนนั้น เราเห็นอะไรอีกไหม เราคิดอะไรบ้าง

เราตอบว่า เราคิดถึงเพื่อนๆ เกาหลีของเรา แล้วก็นึกถึงอิฐก้อนแรกๆ กับมือที่มองไม่เห็นอีกมากมาย (และชั้นก็แอบน้ำตาซึมด้วยว่ะแก)

อเล็กซ์บอกว่า งั้นเราก็เห็นสิ่งเดียวกันนะ (แถมน้ำตาซึมเหมือนกันว่ะ) ถ้าเช่นนั้น ก็ไม่ต้องกังวลให้มันมากไป เดี๋ยวจะทำงานไม่สนุก

กอดลากันตรงทางแยก แล้วเพื่อนก็ตบบ่าแรงๆ อีกครั้ง (แรงมาก กรูเกือบกระเด็นตกถนนเลยมรึ้ง) ทำเราน้ำตารื้นอีกล่ะ แต่ก็แค่รื้นนะ

มาหยดแหมะๆ ก็อิตอนเดินมาเจอหนุ่มน้อยนักเรียนมัธยมยืนเป่าแซกโซโฟนเพลงโปรดอยู่ริมถนน ตรงตีนบันไดรถไฟฟ้านี่ล่ะ

มนุษย์เมนนี่อิโมจริงนะ

after 4 years

I can’t believe it took me 4 years to come back here. Oh my poor abandoned garden. I am now trying to recall the good feelings of planting my pieces of thoughts on this soil.

It was neither Facebook nor other flash social media that took me away. It was rather my jobs that made me an exhausted working woman with hyperactivity disorder. I totally forgot how to write freely and how to walk with my naked feet and my little camera looking for little small things on sideways.

I should have started blogging again ever since I came back to school in late 2014. For some reasons, I lost my way back to this place.

Ok, no more whining.

This should be the best time in my life before I get too old to explore the world. I am now a PhD student with a full scholarship, and with a level of freedom to do so many things.

No complains, I must have. Live as a full time student at this age is like a dream. Back then, I was always telling myself that I needed a holiday to be able to sit, read and write. Now these activities have become my task.

How lucky I am to have a four year holiday, yes, in a graduate school :)