after 4 years

I can’t believe it took me 4 years to come back here. Oh my poor abandoned garden. I am now trying to recall the good feelings of planting my pieces of thoughts on this soil.

It was neither Facebook nor other flash social media that took me away. It was rather my jobs that made me an exhausted working woman with hyperactivity disorder. I totally forgot how to write freely and how to walk with my naked feet and my little camera looking for little small things on sideways.

I should have started blogging again ever since I came back to school in late 2014. For some reasons, I lost my way back to this place.

Ok, no more whining.

This should be the best time in my life before I get too old to explore the world. I am now a PhD student with a full scholarship, and with a level of freedom to do so many things.

No complains, I must have. Live as a full time student at this age is like a dream. Back then, I was always telling myself that I needed a holiday to be able to sit, read and write. Now these activities have become my task.

How lucky I am to have a four year holiday, yes, in a graduate school :)

 

I dream things that never were

It’s been so long since I blogged last time. There have been many changes in my life, including being a student again, traveling across the world, learning something, forgetting something, gaining knowledge – losing wisdom, and losing my love ones in unexpected manner.

Here I am, back to letter again…and I want to write.

Just changed the look of this blog a little bit, from purple liberty moonbeam in early morning, to the footprint in the bright daylight. Hope it brings my mind to the day :)

Also I explain my blog with my favorite quote from George Bernard Shaw. “You see things; and you say, ‘Why?’ But I dream things that never were; and I say, ‘Why not?’.

Because I am dreaming things that never were :)

the pervious version of this blog. love it so much, but it's time to change :)

a year after the Indian sun

ครบหนึ่งปีหลังจากแคมป์ IAC ที่ อินเดีย วานนี้คุณ Marek แห่ง Tactical Tech ส่งอีเมลเ้ข้ากรุ๊ปถามเพื่อนๆ ชาวแคมป์ว่า “how do you feel after a year?”

เป็นอีเมลสั้นๆ ตามมาด้วยบทสนทนาอันแสนอบอุ่นจากเพื่อนๆ ชาว Info-Activism ที่ทำให้เรารู้สึกมีพลังขึ้นมาก (ช่วงหลังๆ มานี้ ต้องใช้พลังชีวิตเกือบทั้งหมดต่อสู้กับหลายเรื่องจนแทบสลบ)

It has been a full year since we were all under the Indian sun. ใช่แล้ว เรายังจำได้ดีว่า event ครั้งนั้นได้พาเราไปสู่โลกกว้าง ได้เดินทางไกล ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มากมาย ได้พบมิตรแท้จากดินแดนที่หลากหลาย..หลังจากค่ายครั้งนั้น เราแทบไม่รู้สึกโดดเดี่ยวในโลกแห่งการทำงานอีกต่อไป เพราะรู้ว่า ยังมีคนตัวเล็กๆ อีกมากมายที่กำลังต่อสู้อยู่กับบางสิ่งบางอย่างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

แม้ว่าเราจะยังคงเป็นคนที่ไม่เอาไหนเช่นเดิม ขี้เกียจ ขี้แย และไม่เคยทำอะไรสำเร็จซักอย่างก็ตาม (แค่จะ maintain blog ของตัวเอง ยังล้มเหลวเลย ฮ่าฮ่า)

อาจจะมีสิ่งเดียวที่เราเรียกได้ว่าเป็นความสำเร็จเล็กๆ คือการได้ตอบรับเข้าเรียนปริญญาโทในโปรแกรมที่อยากเรียนที่สุด ด้วย full scholarship :) ขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับ Genner พี่ชายชาวซาปาติสต้าจากเม็กซิโก, Sam Witness ผู้เติมพลังให้มั่นใจ และ Fungai เพื่อนสาวชาวซิมบับเว :) ที่ลุ้นกับเรามาตลอดปี

ปีหน้า เราจะเขียนจดหมายถึงทุกคนจากคอสตาริกา เล่าให้พวกเขาฟังว่า 2 ปีหลังจากการพบกันใต้แสงอาทิตย์ที่บังกาลอร์ เรายังคงมีความฝันร่วมกับพวกเขาอย่างไร แม้สิ่งรอบๆ ตัวเราจะเปลี่ยนไปอย่างไร แต่เรายังคงไม่ยอมแพ้ให้แก่อุปสรรคใดๆ บนโลกเบี้ยวๆ ใบนี้แน่นอน :)

will do!

หนาวปีนี้ ฉันต้องอยู่บ้านตลอดฤดูกาล >< ปิดงานต่างๆ ให้เสร็จ และรักษาอาการหมอนรองกระดูกสันหลังเคลื่อนให้หาย

แม้จะรู้สึกเบื่อๆ เซ็งๆ เป็นบางครั้ง แต่เมื่อนับวันที่จะได้ออกเดินทางไกลไปผจญภัยครั้งใหญ่ในปีหน้า ฉันก็บอกตัวเองว่า…เอาน่า! อดทน

จะว่าไปแล้ว ปี 2552 นี้ เป็นปีที่ฉันได้เดินทางจนรองเท้่าพัง และติดค้่างใครๆ ไว้มากมายว่าจะเขียนเล่าเรื่องราวที่ได้เรียนรู้มา

เหลืออีก 20 วันจะสิ้นปี…เอาล่ะ ฉันจะตั้งใจเขียนแล้วนะ

  • info activism : สู้ด้วยข้อมูล!
  • บทเรียนสื่อพลเมืองกับกระบวนการสันติภาพในชุมชนที่ประเทศอินเดีย
  • “fighting for living” บทเรียนของสื่อภาคประชาชนในซิมบับเว และอัฟริกาใต้
  • Witness และประสบการณ์จาก video activist ทั่วโลก
  • open video & free culture เก็บจากงาน open video conference ที่นิวยอร์ค
  • นักข่าวพลเมืองชายแดนใต้
  • 10 tactics : how to turn information into action

ถ้าทำได้ทั้งหมดนี้ Mr.Santa จะส่ง McBook มาให้เป็นของขวัญปีใหม่ :D

love you, mom

DSC_4509

ไม่ใช่ดอกไม้่ที่สวยที่สุดในโลหรอก

แต่หนูคิดว่าแม่ต้องชอบ :)

สุขสันต์วันเกิดนะแม่จ๋า

ถึงแม้ว่า ปีนี้ ปีที่แล้ว ปีก่อนๆ และปีหน้า

หนูจะไม่ได้เดินไปใส่บาตรด้วยในวันเกิดแม่

แม่รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่า

หนูรักแม่ที่สุดในโลก.

a poem for me

Fungai, my lovely Zimbabwean friend wrote me a poem. I love it! and I love her!

Thank you, Fungai :)

For Por

Petit, they might call you,
But nothing is small or weak
About your spirit,
Or your smile.
And no, nothing is petit
About the dance of life
Unfurling itself within you,
With its boming music of
Braveness,
And its brilliant steps of grace:
Yes, they might call you petit,
But I call you
Powerful!