love you, mom

DSC_4509

ไม่ใช่ดอกไม้่ที่สวยที่สุดในโลหรอก

แต่หนูคิดว่าแม่ต้องชอบ :)

สุขสันต์วันเกิดนะแม่จ๋า

ถึงแม้ว่า ปีนี้ ปีที่แล้ว ปีก่อนๆ และปีหน้า

หนูจะไม่ได้เดินไปใส่บาตรด้วยในวันเกิดแม่

แม่รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่า

หนูรักแม่ที่สุดในโลก.

Advertisements

mid year’s resolutions

รู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นคนขี้เกียจเข้าไปทุกที เช่นนี้ เราจึงต้องมี mid year’s resolutions เพื่อเข้มงวดกับตัวเองบ้างแล้ว -_-” เอาล่ะ แค่ 10 ข้อละกันนะ

1. ขยันเขียนหนังสือให้มากขึ้น เร็วขึ้น และดีขึ้น (ทำ ‘สารตั้งต้น’ เดือนละฉบับเลยดีไหม?)

2. หมั่นถอดบทเรียน, สรุปการเรียนรู้จากงานที่ทำ (แน่นอน…เป็นลายลักษณ์อักษร ไม่ใช่แ่ค่นั่งหลับตาพริ้มจินตนาการ) แบ่งปันผู้อื่น

3. ออกกำลังกายอาทิตย์ละ 3 ชั่วโมง เป็นอย่างน้อย ด้วยโยคะ ฟุตบอล หรือ (หัด) ว่ายน้ำ

4. ฝึกสมาธิอย่างน้อยวันละ 15 นาที

5. กินมังสวิรัติอาทิตย์ละ 4 วัน (จันทร์-พฤหัส / ส่วนศุกร์-อาทิตย์ เอาไว้สังสรรค์กับเพื่อนฝูง)

6. เรียนรู้ photoshop, illustrator จากหนังสือมากมายที่ซื้อมากองให้ฝุ่นจับ

7. ใช้เงินอย่างประหยัด เก็บเงินซื้อคอมฯ กำลังแรงๆ มาใช้ตัดต่องานวิดีโอ

8. เลิกยุ่งกับเว็บนรก ebay และพยายามใช้งานอุปรณ์ที่มีอยู่ให้เต็มประสิทธิภาพเสียก่อน (D80 กับเลนส์ถูกๆ ที่มี ก็ถ่ายรูปดีๆ ได้)

9. แบ่งเงิน 3 เปอร์เซ็นต์ของทุกรายได้ ให้เด็กๆ ในชทบทได้ไปโรงเรียน

10. กอดพ่อกับแม่และหลานให้มากขึ้น (ให้มากกว่ากอดแฟน)

ถ้าทำได้ mr.ซานต้า จะให้ D90 เป็นของขวัญปีใหม่ :P :P :P

เพ้อเจ้อ

psDSC_2056-1

เจ้านกน้อยสองตัวนี้ ทำให้ฉันคิดถึงบ้าน…

ฉันคิดถึงงาน คิดถึงสามจังหวัดชายแดนใต้ คิดถึงการได้นั่งสุมหัวคิดงานยามค่ำคืนกับเพื่อนๆ พี่ๆ

ฉันคิดถึงสำเนียงถิ่นของผู้คนที่พบเจอตามรายทาง คิดถึงกลิ่นควันไฟจากครัวชาวบ้านยามฟ้าสาง

ฉันคิดถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำอบที่แม่ผสมน้ำให้อาบเวลากลับบ้านมาซอมบี้

ฉันคิดถึงเวลาที่ตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง มองออกไปตรงหน้าต่าง แล้วได้รับการทักทายจากประชากรนกที่มาทำรังบนต้นไม้ที่พ่อปลูก

อีกสองอาทิตย์ ฉันก็จะได้กลับบ้านแล้วล่ะ…

อีกแค่สองอาทิตย์เอง เดี๋ยวฉันก็จะได้นอนมองดูนกจู๋จี๋กันในสวนข้างห้องนอนแล้ว

แต่ว่า…อ่า…

เหลือเพียงสองอาทิตย์เองสิ ที่ฉันจะได้อยู่กับ “ที่รัก”

กลับไปบ้านคราวนี้ ฉันต้องคิดถึง “พ่อแสนดี” มากกว่าเก่าแน่ๆ -_-”

ป.ล. ยัยบ้า…เพ้อเจ้ออะไรเนี่ย จริงๆ แล้วฉันควรจะตื่นเต้นกับงาน Open Video Conference ที่นิวยอร์คไม่ใช่เหรอ ฉันจะได้เจอเพื่อนๆ จาก Info Activism Camp ด้วยนะ

our world

mtn002

ตื่นเถอะ…อรุณรุ่งแล้ว

mt087

เห็นแสงสว่างไหม นั่นไง ความหวังในทุกๆ วันของเรา

mt040

ฉันสัญญาว่าจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน

mt008

แล้วจูงมือเธอออกไปทักทายท้องฟ้ากว้าง

mt085

เพราะโลกของเรา…ช่างสวยงาม

mn034

เราจะอยู่กับมัน

mt000

จวบจนแสงสุดท้ายแห่งวัน

mt063

ฉันจะอยู่กับเธอเสมอ

mt0041

เพราะฉันมีเธอ และเธอมีฉัน

‘เรือและเรา’ เรื่องราวที่อ่าวบอน

B001

ณ อ่าวบอน หมู่เกาะสุรินทร์

B002

วันที่เรือของพวกเขาจอดสงบนิ่ง

B003

เด็กน้อยมองดูเรือของพ่อแม่

B004

เหมือนเช่นมองดูประวัติศาสตร์

B005

ยายจ๋า

แม่จ๋า

แม่จ๋า

ทำไมเรือของเราจึงไม่ออกจากฝั่ง

ทำไมเรือของเราจึงไม่ออกจากฝั่ง

ยายตอบว่า ไม่เป็นไรหรอกลูก

ยายตอบว่า ไม่เป็นไรหรอกลูก

แม่บอกว่า เรายังมีความหวัง

แม่บอกว่า เรายังมีความหวัง

บนผืนน้ำและแผ่นดินนี้

บนผืนน้ำและแผ่นดินนี้

ความหวัง ดั่งรอยยิ้มของลูกไง่เล่า

ความหวัง ดั่งรอยยิ้มของลูกไงเล่า

จริงด้วยสิ

จริงด้วยสิ

เราเห็นมันจากรอยยิ้มของแม่เช่นกัน

เราเห็นมันจากรอยยิ้มของแม่เช่นกัน

ถึงแม้

ถึงแม้

สิ่งที่แม่และยายเห็น

สิ่งที่แม่และยายเห็น

คือเรืออีกลำ กำลังลอยมาจอดที่ชายฝั่ง

คือเรืออีกลำ กำลังลอยมาจอดที่ชายฝั่ง

เพราะฟ้าฝน

ฝนตกทุกวัน…นั่นเป็นสาเหตุของอารมณ์ เหงา เศร้า เซ็ง ที่ฉันมีอยู่หรือเปล่าหนอ

ขอ ‘โทษ’ ฟ้าฝนละกัน เพราะถ้าฉันบอกตัวเองว่า มันเป็นอย่างอื่น มันเกิดจากเหตุปัจจัยอื่น ฉันคงจะยิ่งรู้สึกเหงา เศร้า เซ็ง แถมด้วยหมดหวังเข้าไปอีก

นักข่าวกระจอกๆ อย่างฉัน ที่ขับเคลื่อนพลังงานตัวเองด้วย passion ที่มีต่องาน หากเกิดความรู้สึกอย่างว่า ฉันคงต้องคิดถึงการหาอาชีพอื่นทำแทนแล้วล่ะ

คิดไม่ออกว่าจะไปทำอะไรดี

ฉะนี้ฉะนั้น…ก็โทษฟ้าฝนละกันเนอะ