just living is not enough

“Just living is not enough…

One must have sunshine, freedom, and a little flower.”

Hans Christian Andersen

Just living is not enough… One must have sunshine, freedom, and a little flower.

Advertisements

our world

mtn002

ตื่นเถอะ…อรุณรุ่งแล้ว

mt087

เห็นแสงสว่างไหม นั่นไง ความหวังในทุกๆ วันของเรา

mt040

ฉันสัญญาว่าจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนหวาน

mt008

แล้วจูงมือเธอออกไปทักทายท้องฟ้ากว้าง

mt085

เพราะโลกของเรา…ช่างสวยงาม

mn034

เราจะอยู่กับมัน

mt000

จวบจนแสงสุดท้ายแห่งวัน

mt063

ฉันจะอยู่กับเธอเสมอ

mt0041

เพราะฉันมีเธอ และเธอมีฉัน

‘เรือและเรา’ เรื่องราวที่อ่าวบอน

B001

ณ อ่าวบอน หมู่เกาะสุรินทร์

B002

วันที่เรือของพวกเขาจอดสงบนิ่ง

B003

เด็กน้อยมองดูเรือของพ่อแม่

B004

เหมือนเช่นมองดูประวัติศาสตร์

B005

ยายจ๋า

แม่จ๋า

แม่จ๋า

ทำไมเรือของเราจึงไม่ออกจากฝั่ง

ทำไมเรือของเราจึงไม่ออกจากฝั่ง

ยายตอบว่า ไม่เป็นไรหรอกลูก

ยายตอบว่า ไม่เป็นไรหรอกลูก

แม่บอกว่า เรายังมีความหวัง

แม่บอกว่า เรายังมีความหวัง

บนผืนน้ำและแผ่นดินนี้

บนผืนน้ำและแผ่นดินนี้

ความหวัง ดั่งรอยยิ้มของลูกไง่เล่า

ความหวัง ดั่งรอยยิ้มของลูกไงเล่า

จริงด้วยสิ

จริงด้วยสิ

เราเห็นมันจากรอยยิ้มของแม่เช่นกัน

เราเห็นมันจากรอยยิ้มของแม่เช่นกัน

ถึงแม้

ถึงแม้

สิ่งที่แม่และยายเห็น

สิ่งที่แม่และยายเห็น

คือเรืออีกลำ กำลังลอยมาจอดที่ชายฝั่ง

คือเรืออีกลำ กำลังลอยมาจอดที่ชายฝั่ง

น้องใหม่ของเบนจี้

เบนจี้จากไป 2 ปีแล้ว…

ฉันทำใจอยู่นาน จะรับลูกหมาตัวใหม่มาอยู่ด้วยก็กลัวว่าเจ้าจี้จะน้อยใจ (แม่บอกว่า เจ้าจี้ขี้น้อยใจเหมือนเจ้าของ ฮ่าๆๆๆ)

เราย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ที่มีสวนให้วิ่งเล่น ฉันพากระดูกเบนจี้มาด้วย (เพื่อนๆ บอกว่าฉันบ้า ที่เอาหมาไปทำพิธีฌาปนกิจ-บังสุกุล) ความรู้สึกผิดค่อยๆ ลดน้อยลง หลังจากฝังเจ้าจี้ไว้ใต้ต้นโมกในสวนหน้าบ้านหลังใหม่ “นั่นไง ฉันไม่ได้ทิ้งแกนะเจ้าจี้ สัญญาว่าจะพาไปอยู่บ้านหลังใหม่ด้วยกัน วันนี้เรามาอยู่ด้วยกันในบ้านหลังใหญ่ที่มีสนามกว้างๆ ให้แกวิ่งเล่นแล้วนะ”

เจ้าจี้เคยถูกเจ้าของเดิมทิ้งมา มันจึงกลัวว่าจะถูกทิ้งอีกอยู่ตลอดเวลา ตอนที่ฉันจากบ้านไปอเมริกา 2 ปี แม่บอกว่าไม่มีวันไหนที่มันไม่คิดถึงฉัน (แม่บอกว่า มันบอกแม่ยังงี้) ตอนมันเจ็บหนัก ฉันหายหัวไปเที่ยวต่างจังหวัด กลับมาหามันในวันสุดท้าย แต่ฉันไม่ได้อยู่กับมันจนหมดลมหายใจ และมันก็จากโลกนี้ไปในโรงพยาบาล ไม่ใช่ที่บ้านของเรา

ความรู้สึกของมันในวินาทีสุดท้ายเป็นยังไง ฉันไม่กล้าคิด รู้แต่ว่า ถ้าย้อนเวลาไปได้ ฉันจะไม่ปล่อยให้มันตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงพยาบาล

เดี๋ยวนี้ ทุกครั้งที่มองดูต้นไม้หน้าบ้าน ฉันรู้สึกดีขึ้นว่า เจ้าจี้คงไม่เหงาแล้วล่ะ เพราะเราพามันไปด้วยทุกที่ และมันจะอยู่กับเราไปแบบนี้ตลอด

เบนจี้จากไป 2 ปีแล้ว…

ฉันเชื่อว่ามันเติบโตพอที่จะเข้าใจและเอื้อเฟื้อให้ลูกหมาตัวใหม่มาอยู่ในบ้านของมัน

“นี่คือน้องใหม่ของแกนะเจ้าจี้ น้องมีชื่อว่า ข้าวเจ้ากับข้าวเหนียว ดูแลน้องๆ ด้วยล่ะ”

ป.ล.ตัวซ้ายผู้พี่ ชื่อข้าวเจ้า ตัวขวาผู้น้อง ชื่อข้าวเหนียว “หนูเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักเหมือนพี่จี้เลยจ้ะ”